Euskal blogarion komunitatea

Sortu zure bloga aitaren batean

Erraz, euskaraz, doan

Sortu kontu berria Gehiago jakin



Hildakoan, infernuan itzartu nintzen. Ezustekoa izan zen niretzat, sinesgabea bainintzen.  -Zer egiten duk hemen? -galdetu zidan Txerrenek ikusi ninduenean -Gaiztoegia izan haiz bizitzan. Hik benetako infernua merezi duk! Eta bueltan bidali ninduen mundura. Bernardo Kapanaga


Iruñeko bestak aspaldi bururatu eta oraino ere badira haur eskola publikoak zabalik. Eskolan egoitea sobera behar ez dutenak oraino ere eskolan, bertako bero izigarriak izerdiarazirik, lurrean etzanik eoan halako freskotarzuna barnera diroten.    Unibertsitatean, lizeoetan, ikarzoletan, ikastetxeetan-eta eskolak bertzorduz eta aspaldi bururatu eta oraino ere baditugu udamin gorri bete-betean haurñoak eskolarat joaiten, anai-arreba nagusiekin guraso bat igerixkagiarat. Estakurua: gurasoek lan egin behar. Egia beritablea, baita ikarzola-ikastetxeetan sarturik, or...


(Tirano eta genozidentzat) Mailu bat poesia da baldin eta buru egokia jotzen badu. Ez da behar epopeia luzerik, nahikoa da kolpe zehatz bat: buruhauste batek buruhauste asko konpon ditzake. Ron Sniakin








Odol gorria

txistuytambolin 1456153345429 Txistu y Tamboliñ | 2024-05-30 17:18

Aita hilda, printzeak haren lekua hartu zuen. Koroatze-ekitaldian, errege berriak zur eta lur utzi zituen guztiak. -Uko egiten diot koroari. Izan ere, ni errepublikazalea naiz. Monarkiaren itzalean goxo-goxo bizi ziren bizkarroiak arriskuan ikusi zituzten euren bizkarrak. Zerbait egin behar zuten erregearen hordago hari erantzuteko. Istriputxo batek eman zien aitzakia euren bizkarrak besaulkien erosotasunean iraunarazteko: erregeak zauritxo bat egin zuen atzamar batean, eta hara!, atzamarretik odola atera zitzaion. -Odol gorria du! -egin zuten oihu bizkarroiek- Horregatik da errepublika...




Robota

txistuytambolin 1456153345429 Txistu y Tamboliñ | 2024-05-27 15:45

Aita hil zenean, amak robot bat erosi zigun, aitaordearena egin zezan. Robota etxetik irten eta oraindik ez da bueltatu. Zinez esan behar dut ez dugula aitaren falta igarri: robota haren erreplika perfektua da.    Bernardo Kapanaga



III. Mundu Gerra hurbil dagoela-eta, enpresa baten propaganda heldu zait, Martitz planetan lur-sailak eskaintzen dituena. Prezioa ez zait demasekoa iruditu: Donostiako pisu asko zatia garestiagoak izaten dira. Badut dirutxo bat aurreztuta, eta inbertsio ona iruditu zait. Auskalo, gerra hasten bada mundu guztiak alde egin nahiko du eta orain erositakoa prezio hobean salduko nuke. Mezua bidali diot enpresari, eta lur-sail bat aukeratu dut, polit-polita. Enpresak esan dit prezioaren erdia orain ordaindu behar dudala, eta beste erdia Martitzera heltzen naizenean. Hala egin dut. Honela idatzi...




Luis Larrea dohakabea zen Metamorfosia irakurri zuenetik. Sentsazioa zuen Kafkak ideia lapurtu ziola, hau da, pertsona bat zomorro bihurtzea bere asmazioa zela. Jakinda Luis Larrea Kafka hil eta 30 urtera jaio zela, absurdoa litzateke lapurketaren ideia hori zentzuzkoa izatea, baina Luis Larreak gotorki sinisten zuen ideiak kometak bezalakoak direla, espazioan nabigatzen diren objektu gaseosoak alegia, eta gas hura berari zegokiola eta ez Kafkari. Hots, ideia distiratsu hura Kafkaren burura jaustea bidegabekeria kosmikoa izan zela, eta, ondorioz, Metamorfosia eleberriaren benetako...





Buruan egundoko istorio ederrak asmatzen zituen, baina nagia zen haiek guztiak paperean idazteko. Eta, hala ere, zoriontsua zen: munduko idazlerik onena sentitzen zen, lerro bat idatzi gabe ere. Eta handiena: ez zegoen mundu osoan literatura-kritikaririk sentimendu hura zapuztuko zuenik. Bernardo Kapanaga


Azken iruzkinak