Errusiarren pazientzia neurtu nahian
Dmitry Polyanskiy 2026ra arte Errusiako Federazioaren ordezkaria izan da Nazio Batuen Erakundean. Aurten OSCE – Europako Segurtasunerako eta Lankidetzarako Erakundean dihardu baita Errusiako Federazioaren izenean. Polyanskiy-k bere gobernuaren politika babesten du. Hortaz ez dator bat Sergei Karaganov-en planteamenduekin, baina gizartean zabalduta daudela onartzen du.
Ez dut uste aldaketa oso bortitza izanen denik gaur NATOrekin ez gaudela zuzeneko gerra batean eta bihar bai, muga hori oso lausoa baita oraintxe bertan. Behin baino gehiagotan adierazi dugu NATOko herrialdeak gero eta inplikatuago daudela ekintza militarretan, zuzenean edo zeharka. Nola ebaluatu daiteke Erresuma Batuak eta Frantziak emandako misilen erabilera, mendebaldeko espezialisten laguntza zuzenarekin soilik aktiba daitezkeenak? Horrek esan nahi du herrialde horietako norbaitek fisikoki botoia sakatu behar duela. Horrek konplize bihurtzen ditu erabat, eta erantzukizuna partekatzen dute. Nola baloratu daiteke NATO osoa Kieveko erregimenari armak, artilleria, jaurtigaiak eta droneak emateko ahal duen guztia egiten ari den egoera baten aurrean egotea? NATOren makineria militar osoaren aurrean gaude.
Noiz esanen du norbaitek "Bai, orain gerra zuzenean gaude"? Zein momentutan hartuko dute agintari militarrek erabakia? Ez dut uste gertakizun azpimarragarria denik. Erabat ustekabean gerta liteke. Eta ez dut uste Errusian horrek inor harrituko duenik, gure bizilagunak egiten ari diren ekintzak kontuan hartuta.
Hizkera diplomatikoa ia agortuta dago, Mendebaldearentzat Ukraina ez baita inoiz ezeren erantzule. 2022. urtean hasi nahi dute istorioa. Diotenez, data hori baino lehen gertatutakorik ez zen izan. Beraz, gure argudioak ukatzen saiatzen dira, alegia, gerra 2014tik zegoela martxan han, gu hara joan ginela hura geldiarazteko akordio guztiak saboteatu zituztenean. Akordio horiek oso aukera ona eskaintzen zuten Ukrainak bere lurralde osotasuna berreskuratu zezan Donbassi zegokionez eta Errusiarekiko herrialde normal eta adiskidetsu bihur zedin.
Ukrainaren aurkako Errusiaren eraso gisa azaltzen ari da guztia. Orain ia inork ez du “probokatu gabea” esamoldea erabiltzen. Ez dute egiten, zentzurik ez duelako. Mundu guztiak ulertzen du 2022. urtea baino lehen izan zirela gaur egun bizi dugun egoerara eraman gaituzten gertaerak.
Mendebaldean Ukrainan ustelkeria badela aipatzen dute, baina ez egin beharko luketen neurrian, ustelkeria leku guztietan baitago. Besterik gabe, Kieveko erregimenaren burua ustelkeria sare horren burua ere badelako. Ez dakite Ukrainak gehiegikeria izugarriak egiten dituela giza eskubideetan, erlijio-askatasunerako eskubidean, askatasun politikoetan, gutxiengoen eskubideetan, etab.
Europako herrialdeak gure pazientziaren mugak proban jartzen saiatzen ari dira, eta laster konfrontazio zuzen batean egoteko egoeran egon gaitezke.
Arma nuklearren erabilera dagoeneko ez da tabu
Errusiako adituen komunitatea oso aktiboa da, eta iritzi asko biltzen ditu; besteak beste, Sergei Karaganov, oso akademiko errespetatua. Arma nuklear taktikoak erabiltzearen ideia dagoeneko ez da tabu bat. Eta jende askok bat egiten du ideia horiekin, hori nabari da, baina oraindik ez dator erabakiak hartzen diren zirkuluetatik. Hor dago aldea. Baina aldaketa nabari da, jende asko benetan zapuztuta dagoelako. Askok diote NATO Errusiaren aurkako gerra zuzena egiten ari dela, dagoeneko soldadu errusiarrak hiltzen ari dela, Errusiako azpiegitura zibilen aurkako erasoetan parte hartzen ari direla... Gauzek edozein momentutan egin dezakete okerrera. OSCE-ko nire homologoetako asko benetan oso kezkatuta daude gertatzen ari denarekin.
Bada egoera honek jarrai dezan saiatzen ari den elite talde bat. Zelenski dute buru. Gizabanako honek eta bere jarraitzaileek ez dute inolako aldaketarik nahi, gerraren amaierak bere boterearen amaiera ekarriko lukeelako. Eta gerraren amaierak beren herriari egindakoagatik kontuak eman beharko dituztelako.
Badira beste batzuk Europan Ukrainako elite ustel hori babesten dutenak. Eta talde hauek ahalegin guztiak egiten ari dira munduari sinestarazteko Ukrainarentzat dena ongi doala gudu-zelaian. Ukrainarrak mantentzeko ahal duten guztia egiten jarraituko dute, Errusiari ahalik eta kalte handiena eraginez. Horrek esan nahi du Ukraina sakrifikatuta geratuko dela.
Eskualde batzuek Errusiarekin bat egiteko nahia adierazi zuten, eta beren eta gure Konstituzioaren arabera onartu genituen. Horrek esan nahi du eskualde horietako lurraldeak askatu egin behar direla, dela bitarteko militarren bidez, dela Ukrainako gobernuaren baimenarekin. Eta, gainera, ez dugu erregimen bera onartuko Ukrainako gainerako lurraldeetan, erregimen horrek ez baitu betetzen errusierazko hiztunen eskubideak errespetatzeko betebeharra. Errusia eta Ukraina estatu independente gisa sortu ziren unean auzotasun oneko ituna sinatu genuen herrialdea nahi dugu gure mugetan. Edo eszenatoki hori errespetatzen da, edo bitarteko posible guztien alde borrokatzen jarraitu beharko dugu, Ukrainarentzat aurreikus daitezkeen ondorio negatiboekin eta Errusiaren eta NATOren arteko gatazka militar zuzena izateko gero eta arrisku handiagoarekin.
OSCE, zoritxarrez, arnasketa artifizialean dago, komatik oso gertu. Izan ere, erakunde hori sortu zen modua eta gaur egun funtzionatzeko duena guztiz kontrakoak dira. Antolaketa hori ez zen inoiz pentsatu blokeen mentalitatearekin. Pentsaera horren alternatiba gisa sortu zen, hain zuzen ere. Baina NATOko herrialdeek, Errusia ere barne hartuko zuen segurtasun arkitektura eraiki beharrean, dena sakrifikatu zuten NATOren hedapenaren mesedetan.
NATO bloke erasokorra da. Etsai bat izendatu behar zuen, eta denbora kontua besterik ez zen Errusia etsaitzat argi eta garbi seinalatzea. Galdera da, zer zentzu du NATOri eusteak? Hori guztia guztiz kaltegarria da OSCE-rentzat eta haren sorrerako printzipioentzat. Urratsez urrats, NATOko herrialdeen portaerak konfiantza sustatzeko akordio guztiak zapuztu zituen. Segurtasun komunaren kontzeptuak eztabaidatu beharrean, NATOko herrialdeek monopolizatzen dute OSCE, Errusiaren aurkako gerrako tresna gisa erabiltzen saiatzen baitira. Dena kutsatuta dago Ukrainan gertatu zenaren pertzepzio oker horregatik. Ez dute deus entzun nahi. Ez dago elkarrizketarik, hori da arazoa.
OSCE erakunde serioa da, Europako segurtasun kontuez arduratu behar duena, eta gu hor gaude, hain zuzen, gai hori jorratzeko. Hor jarraitzen dugu, ez gara erretiratu. Plataforma hori erabiltzen saiatzen jarraitzen dugu gure ikuspegiak eta gure balorazioak Europako bizilagunei ezagutarazteko. Baina honek horrela jarraituz gero, ez nuke apustu handirik eginen erakunde horren etorkizunaren alde. Eta zoritxarrez, herrialde asko dira arnasketa artifizialera konektatuta mantentzeko edozer egiteko prest daudenak, koman sartu eta erabat desagertu daitekeela aintzat hartu gabe. Pena litzateke, jakina, baina eurek eragiten ari diren eta oso azkar egiten ari diren eszenatokia da.
https://www.youtube.com/watch?v=23JpTnVvMgU
Scott Ritter militar ohi estatubatuarra ere argi mintzatu da gai honetaz:
https://www.youtube.com/watch?v=OY7jPO_xils
joan mari beloki kortexarena
2026-05-24
Iruzkinak
Utzi iruzkina: